31 marsi i vitit 1999.
Në këtë ditë, 26 vjet më parë, ishte hera e fundit kur Xilaje Gashi kishte parë të birin, Binakun.
Kur paramilitarët serb u kishin hyrë në shtëpi, përpjekja për ta mbrojtur të birin, vetëm 14 vjeç, kishte qenë e kotë.
Xilaje Gashi, nëna e Binak Gashit deklaroi se “Na erdhën dy persona krejt të masakruar në fytyrë, të tërë në gjak. Do iu thanë “pse erdhët këtu?”, i thanë që s’kishin ku të shkonin. Djali më kapi për dore e ra në prehër timin. Veç kur erdhën plot tenka prej lartë e zhdyrpën poshtë. Ma kapën djalin në prehër. Fillova të qajë, edhe djali. “Oj nanë, mos më lësho bre”, e kapa dhe atëherë më ra një në dorë, djalin e morrën e më nuk e pash kurrë”.
E ngushëlluar se djalin e kishte varrosur, edhe kjo u kthye në makth në vete, ngase serbët Binakun sikurse shumë të tjerë, i kishin larguar nga varri.
Xilaje Gashi, nëna e Binak Gashi deklaroi se “Pas pesë vitesh e gjetëm djalin në Shirokë të Suharekës. I varrosën këtu, i zhvarrosën serbët e i humbën. Më s’kemi ditë. Edhe vëllaun e gjeta në Rahovec, dy vjet pa ditë pa fatin e tij, të vetmin vëlla që kisha. Mu duk që u shua bota e më s’është askush. Gjakun e djalit, vëllaut e krejt këtyre këtu nuk e fali deri t’shuhet bota”.
Vuajtje të njëjta përjetoi edhe familja Krasniqi. Hazizi rrëfen sesi ia vranë babanë, Sahitin, forcat serbe.
Haziz Krasniqi, i biri i Sahitit tha se ” Prindi im ka qenë i plagosur në këmbë e stomak. Ka qenë luftë, s’kishim ku ta dërgonim as për t’ia lidhur plagët, gjakderdhjen e ka pas tejet të madhe. Përveç se i vranë e i masakruan, i kanë marrë e i kanë djeg. Ka qenë e vështirë që një pjesë e tyre të identifikohen se kush janë ata mirëpo duke i njoft secili prindërit e vet, i kanë varros këtu por më pas serbët erdhën e i nxorrën nga vorret”.
E nga ajo kohë, ka vetëm një peng.
Haziz Krasniqi, i biri i Sahitit deklaroi se “Sa t’jam gjallë kam për ta pasur në kokë. Kur ka qenë duke dhënë shpirt, kam qenë diku 300 metra larg. Duke shkuar te shtëpia, që është vendi ku u krye masakra, janë kthyer edhe njëherë serbët. Momentin kur u kthyen, më s’kam mundur të kthehem. S’kam mundur ta shoh as të vdekur”.
Për vrasjen dhe masakrimin e 106 martirëve të Pastasellës deri më tani nuk është dënuar askush.
Të mbijetuar nga kjo masakër ishin vetëm 13 persona e që gjallë aktualisht, është vetëm një.