Nuk ka më sundim të ligjit në Serbi. Në Serbi sundon diktatura. Një njeri i vetëm, i quajtur Aca Srbi, sundon me vullnetin e tij të pakufizuar. Një huligan nga tribunat veriore të Arkanit në stadiumin e Crvena Zvezdës. Një huligan i tillë, aktor i përplasjeve të rrugës dhe i përleshjeve midis tifozëve, për më shumë se një dekadë drejton një shtet që është metastazuar, zhytur në krim dhe në korrupsionin më të madh në Ballkan. Me të, Serbia ka prekur fundin dhe një erozion moral nga i cili çdo njeri normal duhet të ndihet i turpëruar.
Më shumë se një dekadë Serbia po e “përtyp” Vuçiçin, e dehur nga ligjëratat e tij në të gjitha televizionet me frekuencë kombëtare, duke përhapur propagandë të pashërueshme dhe erën e rëndë të gënjeshtrave të tij. Ai, nga çasti në çast, shpik rreziqe që nuk ekzistojnë. Prodhon frikë dhe defetizëm, apokalips dhe fundin e botës.
Që kur tragjedia në Novi Sad i hapi sytë Serbisë, dhe studentët e zgjuan nga gjumi dhe apatia, diktatori ka ndryshuar ngjyrë. Ka humbur dinjitetin e normalitetit dhe ka filluar të shpërbëhet. Vetëm tani mund ta shohim fytyrën e vërtetë të një maniaku të tërbuar, një diktatori. Ai është zbuluar deri në palcë, i lexuar si një abetare. Ujku ndërron qimen, por Vuçiçi nuk e ka ndryshuar kurrë natyrën e tij radikale.
Aco Srbi, kujtohu si deri dje flisje me gjuhën e hakmarrjes së Rajhut Gjerman, duke thënë se duhet të pushkatohen njëqind boshnjakë për një serb, ashtu si gjermanët në Kragujevc për një të tyrin pushkatuan njëqind serbë. Vetëm tani, kur po çlirohemi nga frika, po kuptojmë se çfarë përbindëshi kemi përballë. Autorin e një best-selleri botëror – një version të “Mein Kampf” serb, por në një variant tjetër: si ta shkatërrosh popullin tënd për shkak të një revolucioni të nxitur nga studentët dhe qytetarët që nuk duan më të të durojnë, sepse u është neveritur.
Për këtë – sepse jeta me ty u është bërë e padurueshme. Nga mëngjesi deri në mbrëmje, me fytyrën e një “zoti kilosh”, herë në frigorifer e herë jashtë tij, me një pastetë litiumi. Deri kur do të shfrysh komplekset e tua mbi njerëzit e thjeshtë? E imagjinon veten më të madh se Tito, të cilin e respektonte gjithë bota, ndërsa ty nuk të do as populli yt, as fqinji yt më i afërt.
Serbisë i ka ardhur në majë të hundës dhe për këtë arsye kërkon ndryshim – menjëherë, në protestën më të madhe të bashkuar serbe për shpëtimin nga një autokrat i sëmurë, i cili prej vitesh na torturon, na poshtëron, bërtet, ulërin, histerizon, zemërohet ndaj popullit të tij – dhe për këtë arsye, i sëmurë siç është, ka vendosur të përballet me një popull tjetër, sepse ky nuk e do më.
Për këtë arsye, kë tjetër përveç serbëve të Kosovës e thirri në mbrojtje, ashtu si Millosheviqi, që t’i shpëtojnë lëkurën.
Dhe këtë e bëri përmes Listës së tij servile serbe, duke i përdorur sërish ata mendje të shpëlarë serbe për qëllime politike, aq të instrumentalizuar sa me konvoje autobusësh vërshojnë drejt Beogradit, që bashkë me të ashtuquajturit studentë nga e njëjta stallë, të jenë të gatshëm të japin edhe jetën për mashtruesin dhe gënjeshtarin më të madh të Serbisë, një baron Münchhausen ballkanik.
Është e vështirë të parashikohet dita e nesërme dhe se çfarë monstruoziteti mund të lindë nga e gjithë kjo. Çfarë e keqe po zihet? Do të përplaset vëllai me vëllanë, si dikur çetnikët me partizanët? Vetëm se tani rolet janë ndërruar në këtë teatër absurd. Kush do ta mbrojë kë dhe nga kush? Vuçiçi, kur askush nuk i kanoset?
Do të jenë “Obiliqët” e Kosovës? Apo banditët e organizatës së tij SNS që do të shpikin një konflikt që nuk ekziston? Apo do të jenë udhëheqësit e tifozëve huliganë të Crvena Zvezdës, të cilët për veten e tyre thonë se janë shtylla e serbizmit, ata që do ta shpëtojnë liderin e tyre, duke shpikur një problem nëse ai nuk ekziston? A do të jetë patriarku serb Porfirije pjesë e këtij oborri të “knezit” Vuçiç, që t’i kungojë si për betejën e Kosovës? Apo do të jenë beretat e kuqe të Legjionit, të instaluara enkas për këtë rast, që do të mbështeten nga serbët e Dodikut?
Çfarë marrëzie e çfarë çmendurie është kjo? Vuçiçi, që ka marrë pothuajse komandën mbi policinë, sepse nuk i beson më askujt.
Përse e bën të gjitha këto, Vuçiç? Përse provokon gjakderdhje, që vëllai të ngrihet kundër vëllait?
A nuk të ka mjaftuar pushteti për 12 vjet? A nuk u pasuruan mjaft të tutë? A nuk na fute mjaft në borxhe? Vetëm 105 miliardë dollarë borxh dhe as kjo nuk të duket mjaftueshëm! Ti je i tmerruar, idiot dhe i paturp, që mos vallë studentët të prishin planet për Expo dhe dhjetëra miliarda euro të tjera që synon t’i zhvasësh, për t’ia dhuruar më pas bandës tënde kriminale, oktapodit të betuar të besnikërisë ndaj teje.
Mos u tremb nga studentët dhe qytetarët, Vuçiç. Frikësohu nga “Dora e Zezë”, nga ata që të betohen se do të japin jetën për ty. A janë për këtë të thirrur serbët e Kosovës? Që dikush të humbë kokën për ty dhe për etjen tënde të sëmurë për pushtet?
Ti nuk ke asnjë merak për askënd dhe nuk e ke të qartë në çfarë rrëmuje po futesh. Në vend që të bashkosh njerëzit dhe të shuash tensionet e kësaj përçarje kombëtare, duke formuar një qeveri tranzitore dhe shpallur zgjedhje demokratike, ti fryn zjarrin dhe ke kapur shpatën.
E kush kap shpatën, nga shpata do të bjerë.
Nuk e di kush dhe kur do të të gjykojë – populli apo Zoti. Por një gjë e di me siguri: do të digjesh në ferr. Dhe çfarë ferri të pret!